اینجا چند روز است که هی باران می آید و هوا سردش شده و آبها که یخ زده است و مه دارد کم کم همه جا را میگیرد و ما هی خوشحال میشویم و یاد آن روزها می افتیم که دانشجو بودیم و یک روز که طبقه سوم دانشکده مان کلاس داشتیم ناگهان یک عالمه مه آمد توی کلاس و چقدر خوشحال شدیم . و مه آنقدر زیاد بود که ما هیچ جا را نمی دیدیم و هی به هم میخوردیم و هی می خندیدیم و یادش بخیر ....

حالا که هوا مثل همان روزهاست و ما کارمند شده ایم دیگر نباید هی بخندیم و اصلا با کی بخندیم و به کی بخندیم ! یکی باید به خود ما بخندد که هوا سرد میشود و مردم مریض میشوند و سر ما شلوغ میشود. و ما گناه داریم و خسته میشویم .

و چقدر هوا سرد است و آن روزها که ما دانشجو بودیم و خوشحال بودیم هم هوا اینقدر سرد نبود.

یکی از مریضهای ما که سقف خانه اش داشت خراب میشد می گفت کی گفته باران برکت است و ما ناراحت شدیم و آه کشیدیم و مرد بیچاره غصه می خورد ....

اما تقصیر باران که نیست و تقصیر آسمان هم نیست و تقصیر کیست که سقف خانه مرد داشت می ریخت ؟

هنوز هم که آبها یخ زده باران می آید و هوا که چقدر سردش است ...../

مسیحای جوانمرد من

 ای ترسای پیر پیرهن چرکین

هوا بس ناجوانمردانه سرد است ..... آی ....

دمت گرم و سرت خوش باد

سلامم را تو پاسخ گوی ، در بگشای ...

آوازی روی بال پرنده

که مرا

و تو را

عاشق کند

  - همین کافیست -

ما سهم دلتنگی مان را

از آسمان گرفته ایم .

دیگر نوبت گنجشکهای شاد است

و بارانی که فقط برای ما می بارد

در همین نقطه صفر دنیا !

درست همان لحظه که میخواست همه چیز را تمام کند ناگهان فهمید که به طرز احمقانه ای پای عشق در میان است !

آه ...... عشق لعنتی .. ! همیشه درست همان وقتی که نباید ، پیدایت میشود و همیشه وقتی که اصلا فکرش را هم نمی شود کرد دیگر نیستی !

..........

و تازه فهمید که دیگر حتی کاری از دست عشق هم ساخته نیست .

بازی تمام شده بود !

  --------------

نه آب بود و

         نه سبزه .

نه صدای درخت

نه مهربانی پرنده ...

باران نمی دانست

اینجا که می بارد

               کویر است .