گر چه خویش را به هر چه خواستم , رسانده ام

عشق من ! قبول کن , هنوز بی تو مانده ام

تو؛ نهایت تمام قله های دور دست

من؛ کسی که عشق را به قله ها رسانده ام

دامن تمام ابرهای دور دست را

با هوای آفتاب روی تو تکانده ام

خوب من, به جان آینه - به چشم تو قسم - 

یک دل زلال در برابرت نشانده ام

حرف آخرم همین که با تمام شاعریم

غیر تو برای هیچ کس غزل نخوانده ام .

من از خیر این ناخدایان گذشتم

                      خدایی برای خودم آفریدم ..

خیلی هم عجیب نیست

این که دلم میخواهد آرام باشد ...

.

من از زندگی چه میخواستم

جز آسمانی که ببارد

و زمینی که برویاند ...

حالا در هجوم اینهمه شب

چشم انتظار کدام ستاره ام ؟

...

...

خدا کند , خدا یادش نرود

روزهایمان را آفتابی کند ...

                      به یاد سحر رومی عزیز که برای همیشه رفت ...

شاید پرنده ای که آواز می خواند

همان خدای عاشقی ست

که فراموش کرده ایم ...

" یک جرعه ی دیگر

میهمان شب زنده داری امشبم باش ."

نمی دانم

    تو به پابوس خواب من آمده ای

          یا من

              به پای بوسه های تو ....

وقتی گریبان ازل با دست خلقت میدرید

وقتی ابد چشم تو را پیش از ازل می آفرید

وقتی زمین ناز تو را در آسمانها می کشید

وقتی عطش طعم تو را با اشکهایش می چشید

من عاشق چشمت شدم , نه عقل بود و نه دلی

چیزی نمی دانم از این دیوانگی و عاقلی

یک آن شد این عاشق شدن , دنیا همان یک لحظه بود

آندم که چشمانت مرا از عمق چشمانم ربود

وقتی که من عاشق شدم , شیطان به نامم سجده کرد

آدم زمینی تر شد و عالم به آدم سجده کرد

من بودم و چشمان تو , نه آتشی و نه گلی

چیزی نمی دانم از این دیوانگی و عاقلی !

من نه آدمم , نه گنجشک

تنها اتفاقی کوچکم

هر بار می افتم ..... دو تکه می شوم ؛

نیمی را باد می برد ,

نیمی را تویی که نمی شناسمت . !

_ شعر از دوست خوبم  یه روزی , یه جایی , یه کسی

نه اینکه نیستم , هستم

اما تو فکر کن نیستم ....

.

.

اینکه این روزها 

عاشقی در حوصله ی من نمی گنجد 

چیز غریبی نیست 

عجیب اینست 

که من باشم 

تو باشی 

روزگار باز هم پی واژه بگردد ! 

پ ن : 

سلام ای غرابت تنهایی 

اتاق را به تو تسلیم میکنم 

چرا که ابرهای تیره همیشه 

پیغمبران آیه های تازه ی تطهیرند .... 

می بینی 

هنوز هم 

شبها که خوابم نمی برد 

مینشینم 

و هذیانهایم را بهم میبافم . 

روزها مینویسمشان توی دفترم 

تا فراموش نکنم . 

خنده ندارد 

من این جور زندگی کردن را 

خودم خواسته ام . 

پ.ن بیربط:  

دولت آنست که بی خون دل آید به کنار    ورنه با سعی و عمل ، باغ جنان اینهمه نیست 

لبریز موجم 

ساحلی آرام میخواهم 

تنها و ساده 

هر کس مرا پیدا کند مال خودش . 

-  روشن سلیمانی 

من که باور کرده ام 

باید همین باشد ..... 

.... 

دیگر عادت کرده ام

که خودم  

 پای رفتن خودم باشم 

 خودم 

 آستین همت خودم .... 

* 

بیا ای شیخ و از خمخانه ی ما              شرابی خور که در کوثر نباشد 

شرابی بی خمارم بخش یارب              که با وی هیچ دردسر نباشد . 

** 

بیزارم 

از آسمانی  

   که نمی بارد 

زمینی 

که درخت  

        ندارد ...

*  

۱- 

منم منت کش چشمای نازت 

دل عاشق کش و عاشق نوازت 

دو چشمات خیره بر کنج لبامه 

بنازم مستی راز و نیازت ! 

۲- 

روزگار مثل قدیمها نیست ، به جان خودم ... 

۳- 

......... 

هنوز هم دوست دارم با تمام وجود باور کنم که یکی هست و می آید و همه چیز روبراه میشود . 

هر چند این روزها به همه چیزشک دارم . 

خدا کند ، خدایی که هست ، بیاید و مرا از اینهمه شک نجات دهد ... 

خدا کند کسی باشد و بیاید .... 

خدا کند که بیایی .... 

 چقدر سیب ؟؟

چقدر گندم ؟؟  

..... 

.....

بهشت بهانه بود 

کسی ما را دوست نداشت . 

خشک چوبی،خشک مویی،خشک پوست 

از کجا می آید این آوای دوست .... 

من ، عاشقترین آدمی که توی زندگیم دیده ام ، استاد موسیقی ام بود .یک مرد میانسال بهایی . ساز  که می زد و میخواند خدا را می آورد این پائین جلوی چشمهایم . و من چقدر لذت میبردم از این لحظه ها که زود هم تمام میشدند . ولی طعمشان ماندگار بود . حتی قشنگتر از تجربه ی اولین هماغوشی ها ! 

اما از آنجا که خدا زیاد توی هر خانه ای نمی ماند ، استاد من هم خیلی زود از این شهر رفت ... 

من تمام آن خاطرات مقدس را ، جدا از همه ی خاطره های عمرم ، گذاشته ام توی یک اتاقک شیشه ای . مبادا آلوده ی دیگر لحظه هایم شوند .